عقربه های شکسته

همراز کائنات

2010-12-18T20:04:00.000-08:00

سایه های بید کهنسال در آفتاب بی رمق می لرزیدند و من در آفاق سکوتی که در اعماق ناپیدای روح مواجم بیتوته میکرد صدایی را می شنیدم ، اما به هر سوی که نگاه میکردم کسی را نمی دیدم . عرقی سرد بر پیشانی تبدارم نشسته بود و من با فانوسی کم سو در کوره راههای خیالم به جستجوی خویش میرفتم . رازی شنگرف در جانم توفان بپا میکرد و گمدره های زرد ، در نم نم بارانی که بر دامنه های ابرآلود خاطراتم می نشست مرا با خویش به افقهایی ناپیدا میبرد .
نرم نرمک شب از کوره راههای متروک از راه رسیده بود و من از شوقی نابهنگام می شکفتم .
ایستادم ، شراره هایی از آفتاب ، گرمای جاودانه عشقی بی پایان را در جانم می پراکندند و من که دیرزمانی در بیشه هایی سوزان از جدایی میسوختم ، به مانند انفجار کوهی از هم شکافتم و سپس مانند گلی که در بامدادان در طلیعه خورشید می شکوفد در خویش شکفتم و آواز « او » بر لبهایم شکفت .
و آنگاه نابهنگام در خویش لرزیدم و جنون در تپش رگهایم گُر گرفت و شرابی از نور از « ناکجا » در جانم ریخت و من در شگفت از غزلواره هایی که از لبانم میچکید ، جرعه آبی از برکه ای که ماه در تاریکترین شبها در آن برهنه میشد به گونه ام پاشیدم و زلال شدم و عطر پنهان بهاری همیشه سبز رنگینم کرد .
ستاره گان در چشمانم میدرخشیدند و با حیرت رنگهایی را می دیدم که هرگز کسی ندیده بود ، رنگ نوازش بادها بر شاخه های بیدهای مجنون ، رنگ همیشه ی دوست داشتن ، رنگ بوسه های عاشقانی که مرگ را در قفا بر جای می نهادند و از اعماق قفسهایی با قفلهای فولادین پر می گشودند .

ناگاه به خویش باز آمدم و حس کردم ، ارواح سروهایی که در آن شبهای توفانی در آتشها به رقص بر خاسته بودند در آئینه روح زلالم تاب میخورند و جان عطشناکم در ژرفای تاریکی به مثل جنگلی از الماس تابناک میشود . و خوب بیاد دارم که یک لحظه به خویش نگریستم و شگفتا از من کسی نمانده بود . بودم و نبودم یا که نبودم و بودم . به مثل جامه ای ، ثقل وجود را از تنم کنده بودند و من « بی من » در فراتر از زمان و مکان وشاید فراسوی بیزمانی و بیمکانی و باز فراتر ... فراتر ... شدم .

سنفونی سکوتی رازآلود در آفاق میوزید . من از ظلمتی بی انتها که فراخای افق را در بر گرفته بود چشمانم را آرام آرام با نجوایی مهر آگین بستم و در اعماق زلال خویش به رقص بر خواستم . آنگاه بر فراز کوهستانها سنگ و صخره ها با من سخن آغاز کردند و بی آنکه خویش بدانم از ذرات رنگین جانم عطر زیباترین گلها در فراخنای بیکرانه می چکید .

لب به سخن که باز می کردم از واژه هایم فوج فوج پرندگان پر میکشیدند و من تا که چشم میگشودم خود را در پرواز ، در آبی ها میدیدم . مانند کودکی در دامنه های کوه دنبال بچه آهوها می دویدم و آشیانه هایی از ترانه و نیلوفر برای فاخته ها می ساختم .
دختران از پشت بام با النگوهای زرینشان که در طلایه های آفتاب میدرخشیدند ، با دست بوسه بسویم پرتاب میکردند و من زیبایی مطلق وجودی بی انتها را در جانم حس میکردم و خویش را از پیدا و پنهان باز نمی شناختم و تبدیل به ذره ای نور در خورشیدی بی غروب میشدم .

در سایه ساریک رویا

2010-08-17T12:13:00.000-07:00

از نرده های آهنین، خم میشوم و گلبوته ای وحشی را که در فواصل سنگلاخها قد کشیده است میبویم . از تپه های دور آواز کولیان آواره در گوش میرسد .
در آنسوی جاده درختان گیسوان خود را در بادها تکان میدهند و من در خروش رعد و برق در پشت حیاط رویاهایم ، در پستوی خاطره ای بیتوته میکنم و به شکوفه های سیب سرخی که بر زمین ریخته اند چشم میدوزم و خاطره ای را می بویم و آنگاه در آبشاراشک خویش خیس میشوم .
زمان میگذرد من اما هنوز ، بر ایوان خانه کودکی ام ایستاده ام . باورنمی کنم که کوچه باغهای قدیمی رنگ باخته اند .
سالهای سال است که در آرزوی بازگشت با بال سینه سرخانی که شبگیران در افقهای دور در سفرند بسوی دیارم پر میکشم .

در نیمه های شب که سکوت آفاق را فرا گرفته است چشمانم را در رواق تبعید آرام آرام می بندم و بر ارابه ای از نور می نشینم و بسوی جنگلهایی که در کنار چتر فواره هایش جاپای خاطراتم مانده است .
در خت انجیری که در سایه اش اولین شعرم طلوع کرد ،
دریایی که با من در غروبهای نارنجی در سواحل سبز به زمزمه بر میخواست .
گندمزارانی که در بادها در چشم اندازم در راهکوره های تابستانی به رقص بر میخواستند ،
چشمان زلال دختر همسایه و گونه های گلگونه اش وقتی که ترانه ای برایش می خواندم ، به تاخت می تازم و روحم در سکوتی اثیری عطرآگین میشود .
...
از دوردست افق قطارزمان ، سوت می کشد و بیرحمانه از گوشت و پوست و استخوانهایم میگذرد ولی از روحم هرگز ، روح عاصی ام ماورای زمان در سفر است . من آینده ناپدید را در بیکرانه ای از نور می بینم . از شاخه های پر شکوفه ای که بر رد خاطره هایم می شکفند . از رویاهایی که در شعاع آفتاب در افقهای طلایی میدرخشند .
من مست از تاکستانهایی ام که هنوز سر بر نیاورده اند . از لبخد کودکانی که از مدرسه بر میگردند . . از حقیقتی سوزان که آتشها بر خواهد افروخت . و حسی پنهان ، درتمام زندگی در درونم زمزمه میکند که روزی در باغی از آفتاب جوانه خواهم زد . شاخ و برگ خواهم گسترد و در توفان واژه ها در غلیان جان شاعران در آینده های دور به شعر خواهم نشست .
...
شب از راه رسیده است و من در آفاقی که خاموشی مرگبار سایه گسترده است . با شاخه ای از نور در تاریکی بسوی خانه ای که هرگز نداشته ام براه می افتم .

در معابر ستاره گان

2010-04-15T03:05:00.000-07:00

در معبری راز آلود در نشیب کوهپایه های سبز ایستاده بودم و زمان خاموش از فراز سرم میگذشت .
درمزارع سپیده ، بوته های وحشی تاب میخوردند و من نرمای بوسه های باد بر گونه های گندمگونم را حس میکردم .

چشمانم را به آرامی بستم و تپش ریشه ها را به ژرفای خاک درخویش شنیدم .
مثل کویری برهنه که جنگلی شکوفه از سینه های تبدارش سر برمیکشد ، با لرزشی گنگ در غبارسایه های لرزان بیدهای مجنون ، ضرباهنگ بهار را در دهکوره دلم می شنیدم و در آفاقی از شادی های بی پایان پر میگرفتم
و صندوقچه های اسرار آمیز کهکشانهای دور در بهت چشمانم گشوده میشدند . ومن سبز میشدم سبز

در فراخنای تپه ها سکوتی دلپذیر با بالهای بیرنگش پرسه میزد ومن در فروغ آفتاب احساس کردم که کسی ناپیدا دست خویش را در دست من گذاشته است و مرا از خویش مسحور کرده است .

ارابه زمان از حرکت باز ایستاده بود ومن موسیقی سکرآوری را در که در ژرفای بی انتهای روحم پژواک می یافت حس میکردم و در فواصل نت ها با انگشتی برلب ، مبهوت بینوته میکردم .

آنگاه سروشی در برم گرفت .

گفتم : « کیستی » .

و چتر سکوت بر آفاقم سایه افکند .

گفت : « ابدیت »
گفتم : « ابدیت چیست »
گفت : « جنون عشق ، عشقی بی پایان »
گفتم : « عشق چیست ».
ناگاه تندرها از کرانه های ناپیدا به خروش در آمدند و آسمان خم شد و شاخه گلی را در دستانم نهاد

و افقی بی مرز درروبرویم متجلی شد
و« او » غبار زمان را از چشمانم تکاند و دروازه ای شگفت انگیز بر من گشوده شد و شب بی پایانی که در برم گرفته بود به چشم اندازی از سپیده باز شد .

من در خویش لرزیدم و عرقی سرد بر پیشانی ام نشست و نوری مرموز در چشمانم درخشید .

در اعماقم لهیبی از آتش شراره میکشید .
و به آبشارانی نگریستم که از فراز صخره های بلند خود را در دره های سبز می پاشیدند .
با خویش گفتم : « برای پرواز همیشه احتیاج به بال و پر نیست » .
و چشمانم را بستم و در خنکای نسیم بامدادی بوسه های آبدار « او » را به گونه هایم احساس کردم و در بیخودی دریاها را مانند آسمانی برهنه بغل کردم
وبال و پر گرفتم و در آفاقی از سکوت موسیقی شگفتی در برم گرفت و عشق در من تفسیر شد .
دیگر پرنده غریب جهانی بی در و پیکر نبودم . من دیگر من نبودم .
از لبخند دختران نیلوفر می چیدم و در معبرم ذرات نورانی به رقص بر میخواستند

آنگاه در آبی ترین کرانه ی آسمان با ترنمی عطر آگین به بیکرانه چشم دوختم به روشنای افقهای بی مرز ،
و آرام آرام سرم را بر سینه های ابدیت نهادم
وعشقی در سینه ام شراره کشید .
عشقی ابدی

درآستان بیکران

2010-01-20T04:00:00.000-08:00

اکنون شبی زمردین گرداگردم را پوشانده است ومن درموسیقی سکوت برفراز آلاچیقم زمین درزیر پایم تهی میشود و آرام آرام مانند مرواریدی از صدف تنگ خویش رها میشوم ودرواحه ای از آرامش غرق میشوم . درگستری که ذرات وجود در من به نجوایی مهرآگین به ترنم برمیخیزند وآنگاه دراعماق جهانی ناپیدا پرتاب میشوم .
و پرواز میکنم برفراز نخلهایی خفته درزیرآسمانی شبنم آلود ، و دررگانم نور جاری میشود .

اکنون خود را از آب وخاک وباد وآتش باز نمی شناسم و با نیروی عشق با هرآنجه که زیبایی است درمی آمیزم وبه ذره ای بی پایان بدل میشوم .
درمعبری که بهار وپاییز درامتدادش رنگ می بازند و جهانی بی فصول درفراخنایش کولیانه ترانه ساز میکند .

اکنون توگویی که خوشه های طلایی گندم درکوهپایه های شمالی درمن تاب میخورند .
چوپانانی به زیر سدر وسپیدار درمزارع سرسبزدلم مینوازند ومن درسرچشمه های عطش ، با ترنمی بلورین برلب از دریایی به دریایی میریزم و وزلال به رقص برمیخیزم ودر آفاقم درختان شکوفه میزنند وشاعران به کشف شعری ناب درخویش برمیخیزند .

راستی را اوکیست که مرا تا آنسوی اینسوها به بیسویی فراز میبرد . درها ی ناگشوده را درافقهایم میگشاید و درپهنه ای بی حدود از « دوست داشتن » بینهایتم میکند .
با او تشویش های شبانه ام دود میشود واز تمامتم آتشی بی خاکستر بجای می ماند وآنگاه در آرامشی خورشیدی پای به جزیره هایی از نورمی نهم .
او ، بی انتها درنهانم میوزد و در شبهای تنهایی ام از شاخسار پرتلاطم ابرها مرغان ستاره را فرا میخواند تا با حنجره های آتشین عاشقانه برایم سرود بخوانند .
به جهان بهرسوی که روی میکنم به او میرسم . مرا که لمس میکند از تنم ذره ای برجای نمی ماند وبی مرگ در فراسوی وجود چشم باز میکنم .
با نام او عطرباران از شکوفه های سرخ میشوم . و در آنسوی حواس پنجگانه به بی انتها میرسم و جهان در من بدل به غزل میشود و با نیروی بی زوالش کهکشانها را بر سرانگشتان سحرآمیزم به رقص بر می انگیزم .
درآهنگش تاکستانها سر برمیکنند و جهان تبدیل به شراب میشود .
در نهانم به هیات تغزل ببار می نشیند تا ترا در فراختای بی انتهای خویش حلول دهم و از سروشی ابدی سرشار سازم
وآنگاه در منظومه ای زلال ازرهایی ، برهنه ترازابروباد ازکران به بیکران به پرواز درآورم .

خورشید بی غروب

2009-12-19T02:10:00.000-08:00

گاهی احساس میکنم که برلبه پرتگاه بود ونبود ایستاده ام . هستم اما کسی از من نیست . گویی کسی درآنسوها با چشمانی مهربان دستان انتظارش را برویم گشوده است .

سکوتی ژرف مرا بر بربالهای سبز خود به دورها می برد ودرقلمروخورشیدی بی غروب رها میکند وآنگاه در دورهای دور ، درافقهای ارغوانی محو میشود . به جایی که جایی نیست .

گاهی احساس میکنم کسی مرا بر پلهای رنگین کمان رها میکند ومن درشاعرانه ترین لحظه ها بر عبور دسته جمعی پرندگان چشم می بندم و برشط روشن رویاها بر زورقی از ستاره گان پارو میزنم و از گستره زمان مانند رقص شعله ای مواج درسایه های نور به بیزمانی میرسم و حس میکنم که رنگ گلهای سرخ را گرفته ام ودرسایبان عطرم سهراب وفروغ بیتوته کرده اند و آنگاه در آهنگی سحرآمیز چکامه هایم سقف بلورین آسمان را بر فرازنای سرم فرو می پاشد ومن به جهانی بی انتها پای میگذارم .

گاهی احساس میکنم که وقتی بتو می اندیشم مانند زنبورهای کوهستان ، وجودم مملواز شهد می شود وازشراب واژه هایم خدا مست میشود و آنگاه مرا بسان کودکی ، بر پرنیانی ازنور در آغوشش می فشارد و ازگرمایی لذتبخش سرشارم میکند ومن تا چشم باز میکنم خود را در ایوان آفتاب می یابم ولبخند میزنم واز لبخندم دریا ها به شادی موج برآسمان میکوبند .

او ، روزی ازافقی مه آلود پای بر سرزمین خوابهایم نهاد و جنگلی از تاک را در جانم رویاند و بناگاه درهرُم نفسهایش ، واژه هایم شراب شد واز آن پس خواب را از بیداری باز نشناختم و جنون عشقی درمن شراره کشید وماه ازپشت ابرها بر بیشه های مه آلود درچشمانم درخشید ومن میعادگاه پرندگانی گشتم که اگر بر نیزه هاشان کشند سکوت را پذیره نمی شوند و پرواز میکنند پرواز حتی اگر که بالهایشان را بریده باشند .

پرندگانی که گندمزاران با نامشان بارورمیگردند و زمین به عطرشان رقص کنان به دور آفتاب میگردد .

نیلوفر - مهدی یعقوبی

2009-11-13T11:35:00.000-08:00

درژرفای شبی مغموم ، که بوی راز گستر باران را ، بیابانهای بی آب وعلف درذرات وجودم می پراکندند . با تبسم از لابلای ابرهایی که مثل ترمه های پاره پاره برفرازنای سرم باشتاب می گذشتند به ستارگان چشم میدوختم . از دورها صدای زوزه های گرگهای گرسنه بگوش میرسید .

بادهای شبانگاهی با عطری مرموز صورتم را نوازش میداد ند . من در پشت بوته ای وحشی کمین کرده بودم ، وقلبم در ثانیه هایی که هرلحظه ملتهب تر میشد گر میگرفت .

نمی دانم که چه شد که ناگاه درخیالم خاطره ای درخشید . « روزی که با نیلوفر برفراز تخته سنگی نشسته بودم وموهای افشانش درغروب نارنجی بر سروصورتم دربادها تاب میخوردند .

لبانش طعم گیلاس میداد و سرانگشتانم که از خواهشی آتشین میسوخت بر پستانهای برهنه ورانهای کشیده وبراقش می لغزید ومرا درخلواره ای از مستی رها میکرد . انگارکه میشد با او جدار مکان وزمان را شکست ودر جهانی بی انتها درابدیتی خورشیدی شعله ورشد .

نیلوفر « آب حیاتی » بود که اسکندرش در " وادی ظلمات " نیافته بود ومن در سحری اثیری یافته بودمش ، در حادثه ای که از تلاقی دوچشم در راهکوره ای سبز اتفاق افتاده بود .

نگاهش مانند پرتو ماه درشبانه نمناک گرمم میکرد وشانه هایش سرپناه امنم درآوار دردها و رخوت بیکسی بود . اوبه روح مشوشم آرامش میداد . دستم را که میگرفت برفهای بی پایان اندوه برآسمان زندگی ام آب میشد .

اوبودونبودم بود . گویی از فراسوها ، از ابدیتی زلال آمده بود تا از محبس اندوهان زهرآگین رهایم بخشد .

...

روزی حقیقتی درخشنده درجانم توفانی برپاکرد . من مانند ققنوسی درخویش آتش گرفتم و سروشی را درخویش شنیدم :

: « سنگفرشهای تاریک از خون عاشقان سرخ گشته اند »

: « گرسنگی بیداد میکند »

: « برخیز زمان زمان برخاستن است »

به ناگهان زمین در زیر پایم تکان خورد و آسمان با تبسمی راز آلود مکثی کرد . روبه نیلوفرکردم و به پچپچه گفتم :

« باید سفرکنیم سفر ، بودن درشدن مفهوم خویش را باز می یابد .

واوفریاد زد که : « ما درجهان خود خوشبختیم »

گفتم : « رقص عاشقان برچوبه های دار ... »

گفت : « دوستت دارم »

گفتم : « عشق تنها تلاقی دوچشم نیست نیلوفر »

گفت : « انتخاب کن انتخاب »

سالهای سال گذشته است ومن اکنون با پیکری تیرخورده وآثاری از شکنجه های خوفناک درسردابه ها ... ، درپشت خاربوته ای به کمین نشسته ام . من هم نیلوفرم را دوست داشتم اما انتخاب ... ( اشک در چشمانم لبریز میشود )

آنسوی ، درپشت خاکریزها گله گله پاسداران نشسته اند . گرگهایی که از دندانهایش خون بیگناهان دراوین وگوهردشت میچکد . وآیاتی تاریک را برلبانشان زمزمه میکنند .

دررویایم روزی را تصورمیکنم که ستمدیدگان درکوچه خیابانهای میهنم ایران به پای میخیزند وکاخ ستمکاران را با خاک یکسان میکنند . روزی که بی شک درراه است .

بغضی صاعقه وار درگلویم تنوره میکشد . مشتی از خاک را باترنمی بر چهره ام می پاشم . دردقایقی دیگر با ید در زیر بارانی ازگلوله تهاجم کنم . پرواز درآتش ، شاید که آخرین شبم باشد ومانند « بیشماران » درآرمانم که آزادی است با تیری به سینه ذوب شوم .

من اما هرگز از نیلوفرم دلگیرنیستم وهنوزدرهرکجا وباهرکس که هست دوستش دارم .

داستان ، داستان انتخابی شگرف بود .

من انسانم .

درتلاطم آبی ها - مهدی یعقوبی

2009-10-16T02:45:00.000-07:00

از دورهای دور صدای قارقار اردکهای وحشی بگوش میرسید وبا دهای عبوس با خش خش برگان پاییزی ، ضربا هنگ محزونی را درذهنم تداعی میکردند .

آفتابی سرد برسرم سایه افکنده بود ومن از فراز کوههای سربه آسمان کشیده میگذشتم . با آنکه از بهار دیرگاهی گذشته بود اما ، من عطرش را درخلودی سبز در رگانم حس میکردم واز بهاری پاییزی دل وجانم لبریز میشد .

سرتاسرشب را درکنارسنگچینی با شعله هایی خرد بیدارمانده بودم وبا زمزمه ای خاموش در اقیانوسهایی از شعر غوطه می خوردم وبا صدفهایی نایاب برمی گشتم . گاه گاهی با نگاهم مثل پروانه ای با شعله های خرد عشقبازی میکردم و آنگاه دستانم را روبه ستاره گان باز میکردم ودروسعتی ناپیدا غرق میشدم .

در چشم اندازم فواره های بازیگوش به رقص برمیخواستند ومن با دلهره و شهوتی بی پایان در رویاروی جهان ماه را چون دختری ، برهنه در آغوش میکشیدم ، و آنگاه مضراب عشق را دراعماقم می شنیدم ومانند کبوتری سپیدبال بر آبی ترین آبی ها پرواز میکردم ودر بیکرانها رها میشدم .

تاکهای کهن درنورطلایی آفتاب صبحگاهی در چشمان موربم خاموش وار به ترنم درمی آمدند و کوههای بانه وسردشت از شرابی هوشربا مست میشدند و در باد های خزانی به رقص برمیخواستند

ومن بسان قویی صدای دریایی ات را میشنیدم وزلال میشدم ازامواجی ازنور که درژرفا ژرفم به تلاطم درمی آمدند ومعطر از حقیقتی سوزان قفل تنم شکسته میشد وروحم در ابدیتی راز آلود به پرواز در می آمد .

وآنگاه در آسمانی بی ابر صدای رعد وبرق می آمد .

وسکوت سواحل با امواجی خارا شکن شکسته میشد .

و پرندگانی که خونشان برصخره ها پاشیده بودند مرا فریاد میزدند

ومن رویاهایم تکه پاره میشد ودر جهانی که خاکستری از خاموشی بر آسمانش پاشیده بودند برفراز کوهها به خویش نهیب میزدم : « به پیش شاعر ...به پیش »

توبمن خندیدی

2009-10-01T14:07:00.000-07:00

دردمدمای صبح ، درکنارمغازه ای درخیابان ناصرخسرو دختر بچه ای را درکنار ترازویش دیده بودم که دراز کشیده ونخ بادبادکش را دردست فشرده بود .

بادهای کبود برصورتش میوزیدند وعابران بیخیال از کنارش می گذشتند و گاهی با ترحم سکه ای را با وردی زیر لب بر سرخود میچرخاندند و برویش پرتاب میکردند .

دختر خردسال ساعتها مرده بود و همه فکرمیکردند که اومانند هزاران خیابان خواب دراین سرزمین اشغال شده خوابیده است .

من مات ومبهوت از دور نگاهش کردم . خواستم برگردم که ناگاه زنی را دیدم که سراسیمه درحالی که اطرافش را می پایید پولهای ریخته شده در حول وحوش جسد را قاپید وترسان ولرزان براه افتاد . من که از دیدن آن صحنه دلم هری بهم ریخته بود به تعقیبش پرداختم .

درراه گرسنه ای از درخت شعر « حمید مصدق » سیب را دزدانه می چید و با لذتی شگرف به دندان میزد و میخواند : « توبمن خندیدی و نمی دانستی ... من به چه دلهره از باغچه همسایه ...سیب را دزدیدم» . کمی آنسوتر پیرمردی با دیدن آن صحنه فریادی برآورد وعصای کهنه خود را درهوا تکان داد وآیه ای ازقرآن را نفرین وار برلب آورد .

من هنوز بدنبال آن زن حرکت میکردم .

درمقابل دیواری دیوانه ای از تصویر نقاشی دیواری ، گلها را با وسواس می چید و درزنبیل پاره پاره اش می گذاشت . اوزنبیلش پرنمی شد وگاه گاهی که خسته میشد به شاخ وبرگ وگل درختان رنگارنگ در نقاشی ، با بهتی بنفش چشم می بست و ساعتها به صدای پرندگان گوش میداند وگاه گاهی خودش با آنها زمزمه میکرد وباز دوباره ازنو گل می چید .

کسی بمن گفته بود که اوتمامی عمرش را درآنجا ، درست درزیر پای نقاشی که جهانش را تشکیل میداد سپری کرده است ودرسراسرشب ، به نگهبانی از پرندگانی که درآشیانشان خفته اند بیداراست .

من درسکوت اثیری خود چشم به آسمانی بستم که برفراز سرم می لرزید ودرختی که رویارویم ناگاه از برگهای سبز تهی شد و مانند اسکلتی لخت نگاهش را بمن دوخت .

براهم ادامه دادم و دریک لحظه درخم کوچه ای بن بست «زن» نیم نگاهی به قفایش انداخت و من در لابلای ستونی سنگی در کنارتیربرقی پنهان شدم و بلافاصله بدنبالش براه افتادم .

وقتی به خانه اش در حوالی حصیرآباد رسید صدای گریه کودکانی را شنیدم که مادر مادر میگفنتد . « زن » درزیرلب زمزمه ای کرد : «خدایا مرا ببخش ، من این پولها را برای فرزندان گرسنه ام دزدیدم » .

تندبادی غریب در گوشه ای از جانم وزیدن گرفت ومن بی آنکه خود بخواهم به آسمان چشم بستم ودختربچه ای را دیدم که با بادبادکش به پرواز درآمده بود وبرایم دست تکان میداد . ترازویش اما درخیابان ناصرخسرومانده بود .

عقاب

2009-09-16T03:15:00.000-07:00

درشبی گنگ وتاریک ، با صدها کلید ، درحال باز کردن قفل کلمه ای رازآلود بودم .

از سروصورتم عرق می ریخت ، اما قفل باز نمی شد . کم کم حسی غریب در من شروع به وزیدن گرفت و درهمان لحظه ، بر فرازسقف خانه ام صدایی مرموز شنیدم . پنجره را باز کردم اما خبری نبود . ستاره ای از دورها سوسو میزد ودر کنار پاشویه حوض ، چشمان گربه سیاهم میدرخشید .

ناگاه در آسمان تازیانه ای به صدا درآمد وآیینه های قدیمی ام تکان خوردند وبرزمین افتادند . من هراسناک پنجره را بستم . غریو کرکننده رعد وبرق سکوت سنگی شب را شکستند وپنجره های بسته ام باز شدند وتگرگ برسروصورتم بارید . روحم مانند عقابی ، باپروبالی خونین ، خودرابه زندان تنم میکوبید .

پلکهایم بسته نمی شد . درافقهای دور ، برتپه های کبود ، آتشی فروزان بود ودر زیر شرابه های باران بیشترگرُ میگرفت . من چنانچون غریقی دراعماق دریاهای پرتوفان مایوسانه دست وپا میزدم و فریادهای خود را خودم نمی شنیدم .

در وجودم جدال مرگ وزندگی برپا بود . دیگرتنم نمی توانست روح عاصی ام را در خویش به زنجیر بکشد ومن در این کشاکش ، دربرزخی دست پا میزدم وتکه پاره میشدم .

ازآسمانم کابوس می بارید واز قابهای غبارگرفته ، عکسها با جنونی مرگ آسا بر من می نگریستند و قهقهه سرمیدادند واز دیوار بزمین می افتادند ومن صدای شکستن استخوانهای خود را می شنیدم . گویی به دونیمه شده بودم نیمه ای تاریک ونیمه ای روشن ،

از حیاط خانه ام ، از کنج آشیانه ، کبوترانم به سویی نامعلوم پر می کشیدند ومن که عاشق کبوترانم بودم ، اشک از چشمانم سرازیرشد . خواستم بدنبالشان بدوم که دستم به فانوس شکسته بر روی تاقچه خورد ونفتش به سرورویم پاشید .

درهمان دم آذرخشی درخشید ومن درزیرشعله های آذرخش آتش گرفتم ، وساعتی بعد از من جز خاکستری برجای نمانده بود .

***

دوباره آسمان لبخندی زد و خروس همسایه خواند .

درکوچه کودکی دست دردست مادرش ، به عقابی بلند پرواز درزیرچتر خورشید ، درآسمان صبحگاهی چشم بسته بود .

آخرین برگ

2009-08-24T01:14:00.000-07:00

ازپشت پنجره ، درآفتاب نارنجی غروب ، به آخرین برگ بجای مانده از درخت سرو ، درهجوم بادهای پاییزی چشم میدوختم . انگار درخت سرو با آن قدوقامت ستبرش همه "بودونبودش " را گذاشته بود تا که آخرین برگ را برشاخه های لختش حفظ کند .

درآن آفتاب بیرمق کم کم خاطره ای دورودرازمرا باخود برد . آیا که میشود هم بودوهم نبود !؟ . ازمن توگویی کسی برجای نمانده بود . من ، من نبودم .

از نزدیکیهای دور کسی بنام مرا میخواند .

سروشی آهنگین وزلال ، ومن دروسعتی بکر ، ازپلکان زمان به سمت بی سمتی پرکشیدم . دریا ها با موجهایشان برایم دست میتکاندند وشب در چتر نگاهم درزیر باران ستاره گان ، نقره فام میشد .

کسی از "ناپیدا" در "پیدایی ها" دردرونم زمزمه میکرد ومن ازفرود ها برفراز میشدم .

ازتهی به سوی سرشاری ، ازعدم به ثقلی ازوجود ، وبربالهایم درنقطه ای که نه مشرق بود ومغرب ، خورشید طلوع میکرد . آنگاه به هیات ذره ای نورانی در آمدم ودرآنسوی حواس پنجگانه درگسترای حقیقتی ناب غوطه ورشدم و درجهانی" بی بُعد " به پرواز درآمدم . یعنی از انتها به بی انتها رسیدم . دربینهایتی از شگفتی ها

ازبیکرانه ها صدایی مرا بخود خواند ومن از خویش بیخویش ، درپهنه هایی گداخته ازآتش سبزشدم وبیرنگی مرا فرا گرفت .

ققنوسهایی مرا درآغوش کشیدند ومن درجان حقیقتی سوزان درابرهای پراکنده جرقه زدم وبا لبانی تبدیده وعطشی بی پایان بدل به باران شدم ودرشط بیخبری به اقیانوسی از شراب رسیدم ومست شدم مست ...مست ...مست ...

نبضم با نبض جهان میزد وشیشه جانم درگدازه هایی از آتشفشان که درذره ذره ام تنوره میکشید ، بناگهان در جدال وجود وعدم شکست وعطر مستی بخشم به دشت وکوه ودره هایی بی دروپیکر فروریخت وزمین مست شد وپای کوبان درکهکشانی بی انتها به رقص پرداخت .

من درخلایی محض به ریشه های زمان دست بردم و درسکری از "بیزمانی"به "جایی " در"نا کجا "رسیدم و با آب وخاک وباد وآتش یکی شدم . با هرچه هست ونیست ، و عشق آغاز شد .

***

درافق آوازی مرا به خودفراخواند ومن تا به خویش باز آمدم دیدم که آخرین برگ باز مانده ازدرخت سرو ، ازشاخه جدا ، معلق دربادها دست و پا میزند .

باران گرفته بود ودرخت برهنه درآسمان شبگرفته ، درزیر صاعقه فریاد میکشید .

من نیز...

فرشته

2009-07-26T01:21:00.000-07:00

سالهای سال نمیدانستم که چرامادربزرگ هرروز قبل از طلوع آفتاب سپیده دمان ، پیش از آن که چراغ ستاره گان برفراز با م خانه کاهگلی مان خاموش شود با زمزمه ای عاشقانه برلب ، بطرف باغچه شادابمان میرفت وگلها رابا نوازش مادرانه آب میداد .

در محله قدیمی ما هیچ کس ، با آنکه باغ حیاط خانه شان بسیاربزرگتر بود اینهمه گلهای زیبا نداشت. عطر شان تا دورهای دور ، شاید تا خدا میرفت وبا سحروافسون پرندگان را مجذوب میکرد وبطرف حیاط خانه مان به روی شاخه های آلوچه وسیب می آورد ومن در صدای دلنشین شان درزیبایی مرموزی محومیشدم

وبرفراز کشتزاران زرد رنگ

و سرودهای رنگین برزگرها

وعبور ساکت ابرها ی رهگذر

وخوشه های سپید موجها درآغوش آبیرنگ دریا ها

ونیزارانی که درحوالی ساحل خزر میرقصیدند پرمیگرفتم .

راستی من اسمم " فرشته "است . من با قصه های مادربزرگ واقعا باورکردم که یک فرشته هستم ومانند آنها میتوانم پروازکنم .

مادربزرگ رازی بزرگ درچشمانش نهفته بود وهرگزآن راز را بامن که بیش از همه دردنیا حتی هزاربار بیشترازخودش دوست داشت حرفی نمی زد . از گلها مانند فرزندش نگهداری میکرد ومن یعنی فرشته بارها از پشت پنجره یواشکی دیده بودم که با آنها حرف میزد . گریه میکرد . آنها را می بوسید ونوازششان میکرد . البته فرشته ها هرگزدزدانه نگاه نمی کنند اما من نگاه میکردم .

تنها من اجازه داشتم که در باغچه کنارگلها بروم و قشنگترینشان را بچینم ودر گلدان روی میزبگذارم و از این بابت خیلی خوشحال بودم .

کم کم یاد گرفتم که مانند مادربزرگ با گلها صحبت کنم . ساعتها مات ومبهوت به پروانه های رنگین نگاه کنم و با بنفشه های نارس غمهای کوچکم را در میان بگذارم .

دروغ نمیگویم اما همیشه حس میکردم که کسی درباغچه حرفم راگوش میکند کسی که درکنارم نشسته بود به چشمان خرمایی ام نگاه میکرد مرا می فهمید واز تنهایی ام خبر داشت کسی که نه درکنارم که درمن بود ومن با آنکه فرشته بودم اورا نمیدیدم .

اکنون سالهای سال از آن سالها گذشته است و هنوزم که هنوزاست تصاویر خوشرنگ آن خاطرات ، لحظه به لحظه در ذهنم نقاشی شده است .

من اما رازی را که مادربزرگ هرگز نگفته بود کشف کردم . ، واوهنوز وشاید که هرگز سردرنیاورد . از آن روز دیگر من آن فرشته سابق نیستم .

از من نپرسید که چگونه به آن راز پی برده ام . آخر من یک فرشته ام .

بابای من یعنی بهترین بابای دنیا را ، وقتی که برای آزادیخواهی تیربارانش کردند اجازه دفن به اوندادند ویکبار که مخفیانه دفنش کردند نبش قبرش کردند واورا یعنی جسدش را در پشت تراکتور بستند و درمحله ها گرداندند ودرنهایت شبی مادر ومادربزرگم درخفا اورا درباغچه حیاط خانه مان دفن کردند .

اکنون می فهمم که آن حس غریب کنار باغچه وقتی با گلهای رنگارنگ وپروانه های معصوم حرف میزدم از کجا سرچشمه میگرفت . حدسم درست بود کسی درکنارم نشسته بود وبه پچپچه هایم گوش میداد .

راستی مادرم آنقدرعاشق بابایم بود که بعد از چند روز پس از مرگش دق کرد ومرد .

من کارهای زیادی دارم که باید انجام دهم ....

2009-05-21T03:14:00.000-07:00

سحرگاهان ، بادها عطر تند بهار نارنج را بکوچه ها می پراکندند

و در کنار پرچین ها که آسمان را بر شانه های خود گذاشته بودند مهربا نی در چشم کبوتران میدرخشید .

پنجره ام را با ترنمی برلب باز کردم و در خنکای صبحگاهی ، خورشید را عطشناک قطره قطره نوشیدم و مستی ای بی پایان وجودم را فرا گرفت واحساس کردم که در دریایی بی ساحل موج میزنم.

گرمای عشق دررگانم تنوره میکشید ومن بی آنکه بخواهم در زیر چتر نور نی لبکم را از رواق خانه برداشتم ونواختم .

درختچه های سیب با شکوفه های سرخ در صدای نی لبکم می رقصیدند و من بسویشان دست تکان میدادم .

در خود احساس زیبایی میکردم و عشق را بی پایان نفس میکشیدم .

از کوچه بوی نان تازه به مشامم میرسید و صدای کودکان بازیگوش که بسوی مدرسه میرفتند

مشتی دانه برای گنجشکان به حیاط خانه پاشیدم و کاسه ای آب برایشان در کنا رحوض گذاشتم

با آنکه شب دیرگاهی رخت بربسته بود من اما با تعجب از خویش پرسیده بودم که چرا و چگونه عطر ماه دردلم مانده است .

پنجره ها را بستم . یک آن سکوت کردم وثانیه ها از حرکت ایستادند ومن باز از خویش پرسیدم چگونه عطرماه ...

از دور پروانه ها ی عاشق باز می گشتند و من به شمع های برافروخته نگاه میکردم به آتش

سفر

2009-04-27T02:21:00.000-07:00

رایحه سواحل سبز ، درکوچه های خاکی بابلسر پیچیده بود وعطر بهار نارنج در زیر آسمان سحرگاهی مستم کرده بود .

من با ناسروده های عاشقانه ام از پس شبی جانکاه ، درایوان خانه قدیمی ام درتدارک یک پرواز بودم .

ابرهای سرگردان گله گله از فراز سرم میگذشتند وشب بوهای خانگی از دل خوابی سنگین با خمیازه ها چشم میگشودند وباران چتر بیرنگش را بر سرم میگسترد .

کوچه های خاموش برای آخرین با ر صدای پایم را درخاطرات می سپردند وکبوترهای چتری معصومانه در کنار دیوار به من چشم میدوختند .

با اندوهی شنگرف ، غریبانه سرم را از دور برشانه های مهربان دریا گذاشتم و هق هق گریستم ودریا با موجهایش سر به صخره های خارایی میکوبید .

تا لحظه ای دیگر باید این خاکی که ریشه هایم در اعماقش گسترده بود با همه خاطره هایش ترک میکردم .

از یاران دوران کودکی کسی نمانده بود .

درجاده ها سگان تازی له له زنان کف برلب رد پایم را بو میکشیدند وکتابهای مدفون درزیرخاک خفه میشدند .

زمستان چهارفصل در میهنم پرسه میزد وآواز ها ی عاشقان در کوچه ها مصلوب میشد .

زنان سیاه بخت بر نعش مردانشان در جنگ میگریستند وتف بر عکس خمینی می انداختند .

وجدانهای تاریک از عشق زمزمه میکردند بی آنکه هرگز بویی از عاطفه برده باشند .

وشاعران سنگی از برای گلهای باغچه هاشان ودختران زیبای همسایه شان شعرها میسرودند و چشم بر عاشقان که بر بالای سرشان بردارها میرقصیدند می بستند .

من اما برای نجات وطن ، باید به ترک وطن بر میخواستم ویا به زندگی با جلادان تن در میدادم .

نگاهی به شمعدانی های کنار پنجره انداختم . دستی بروی شاخه های درخت سیب کشیدم وآرام آرام بسوی مادرم که هنوز درخواب بود رفتم وبوسه ای به گونه اش زدم وبا خویش گفتم : « شاید که ترا دیگر نبینم »

اشکی به چهره ام نشست و بی خداحافظی بارسفر درراهی خنجرکوب بربستم .

آزادی

2009-04-14T02:33:00.000-07:00

از دهکده خاموش بانگ خروسان می آمد ومن زودتر از همیشه از خواب بیدار شدم .

قناری ام را که درقفس بیقراری میکرد در پشت پنجره قرار دادم وبه شکوفه هایی که درخنکای باد سحرگاهی میرقصیدند چشم بستم

توگویی عشق نم نم از آسمان برسرم میریخت ومن در رویایی آبیرنگ غرق میشدم .

از خط افق پرندگان فوج فوج با اولین اشعه آفتاب بامدادی بر بالهایشان تنپوشی از طلا بتن کرده بودند ومن آرام آرام

از پلکان چوبی به حیاط خانه سرازیرشدم .

عطرگلها ، نسیم بهاری ، جیک وجیک گنجشکان که به جشن زندگی میرفتند تخیلاتم را به آرزوهای شیرین میبردند .

درکنار نیمکت قدیمی سماوری را که یادگار مادربزرگم بود روشن کردم وبه آبی ها چشم دوختم . احساس لذتبخش رهایی وجودم را فرا گرفته بود .

یک آن سرم را بر گرداندم وبه قناری ام در قفس که به آسمان زل زده بود نگاه کردم و ناگاه رعشه ای به جانم افتاد

آن فضای رمانتیک شاعرانه به کابوسی جهنمی دروجودم بدل گشت .

در اعماق وجودم آزادی با هزار زبان به سخن درآمده بود .

احساس کردم که درقبرافتادم . نفس نفس میزدم وفریادهای کرکننده ام را خودم نمی شنیدم وبا وحشت مشت به تابوت میکوبیدم مشت مشت

روز روشن تاریک شده بود ودیگر آن رویایی که مرا در اقیانوس آسمان درقایقی از رنگین کمان رها میکرد بدل به دود گشته بود .

خروس دهکده که بال وپرمی افشاند سرکنده درحیاط خیالم افتاده بود وشاهپرکها ی بازیگوش بی نفس برخاک مرده درزیر آسمانی کبود برنگ خاکسترشده بودند . قهقهه های شیاطین وسوت پیاپی قطارها که درمغزم میگذشتند دیوانه ام کرده بودند .

آن چشم انداز بهشتی بدل به جهنم درمن گشته بود .

از برکه مهتابرنگ چشمان قناری ام اشک سرازیر بود و کسی در درونم زمزمه میکرد .

کسی که پرنده را درقفس میکند خود را درقفس می افکند .

بسوی قناری ام دویدم واز قفس بیرونش آوردم و بوسه ای به پروبالش زدم ودر آسمان رها یش کردم .

وآنگاه با تعجب سایه ای از پرنده را بجای سایه خود در رواق خانه دیدم .

عشق ابدی

2009-04-04T03:39:00.000-07:00

نیمه ای از وجودم آرام آرام از تپه های بی آب وعلف می گذشت ونیمه دیگرم گیج وگنگ از عطربکرخیالت در ژرفنایم با مشعلی دردست ، بدنبال تومیگشت .

از فراز سرم پرنده ای جدا مانده ازهمگنان خویش در افقهای نارنجی غروب ، یاس آلود پرسه میزد .

گیاهان خشک وحشی درتهاجم بادها از سرمایی نابهنگام می لرزیدند ومن مانند عابری بی سایه یاد ترا جامه دربرمیکردم .

دیرزمانی بود که این من دیگر من ِ من نبود ومن درغرقابه های دوزخی خاکستری روزگارم میگذشت .

***

شب زود تراز همیشه از راه رسیده بود ومن از شنزارهای بی پایان میگذشتم وبا زمزمه هایی مهتابی خود را از زیر آوار اندوهانی که مانند خفاشان روحم را می مکیدند بیرون می کشیدم

درکنار خاربوته خشکی کمی ایستادم وبه ماه چشم دوختم آرامشی جانم رافرا گرفت وتوگویی رودی از انگورهای طلایی شهریور ، درزیر آفتاب صبحگاهی دررگانم جنبش آغاز کرد وآنگاه درمستی ای لذت بخش گرُ گرفتم و ترا دیدم که برفراز ستاره ها صدایم میزنی ومن که در داربست تن خاکی خود بودم به تمنایی آتشین دستانم را بسویت گشودم وخواستم درآغوشت بگیرم .

توفریاد برکشیدی : «پرواز کن»

من اما به زنجیرهای زندگی به دست وپایم چشم دوختم .

گفتی:«توعشقت تلاقی دوچشم درزیر آسمانی مهتابی است زبان توزبان فاصله هاست وحال آنکه عشق را زمان ومکانی نیست توعاشق نبوده ای نه توهرگز عاشق نبوده ای»

رعدوبرقی درخشید و رگبارهای تگرگ مرا به تازیانه گرفت .

از دورارواح سرگردان در صاعقه ها می گریختند ومن معلق درزمین وآسمان گریستم .

***

دوباره به جاده ها نگریستم وبه پاهای زخمی ام ، و نیمه ای از خویش را که نیمه دیگرم را به زنجیر میکشید بیدرنگ سر بریدم

وبسوی عشقی ابدی سبکبال پرکشیدم

زمزمه هایی ازسلول انفرادی(2)

2009-03-17T03:47:00.000-07:00

در سکوت مرگبار شب ، مثل پرنده ای زخمی درسلول انفرادی ، مغموم سر به زیر پروبالم فرو برده بودم وآرام آرام در سکوتی سبز از خویش تهی گشتم واز میله های تودرتوی آهنین به قوه ای مرموز درآسمانی رویایی پرگشودم .

در چشم اندازی بکر ، گلهای وحشی دامنه های البرز عطرشان را به سرورویم می پاشیدند

از حنجره ام صدای چکاوکان می آمد ودر رگانم آهنگ چشمه ها را می شنیدم

زیبایی ها با رنگها وحجمهای افسونکار به تسخیر دلم آمده بودند ومن درآفاقی از نور مسحور طبیعت بکر میشدم

بارانهایی زرین از آفتاب صبحگاهی بر پرم می نشست ومن گرمای عشقی ناپیدا را دردلم حس میکردم ودرهرُم آتشینش میسوختم

درافقهای آبیرنگ ، قله دماوند با تمامی گلهای نوبهاری اش میرقصید ومن در آن حوالی بدنبال پروانه هایی از یاد رفته در دشتهای کودکی ام بودم .

با شتاب زنبیلم را از عطر وبوی نابترین گیاهان پرکردم تا برای مادرم که عاشق آنها بود سوقاتی ببرم

غازهای مها جر وحشی درزیر نورخورشید در پروازهایشان برایم بال می تکاندند ومن به سویشان بوسه پرتاب میکردم

***

ناگاه دریچه آهنین سلول انفرادی با صدای کشداری باز شد ومن روحم دوباره در تنم باز گشت .

زندانبان نگاهی بمن انداخت واز اینکه لبخندی به چهره ام نشسته است گلنگدن کلاشینکف را کشید وبه شقیقه ام گذاشت ونعره زد : «حتی یک نفراز این سلول زنده درنرفته است » .

عطروبوی گیاهان بهاری فضای دلم را پرکرده بود . من حاضر غایب بود م . یک من بی "من"

زندانبان بعد از قرائت آیه ای از قرآن با پوتینش لگدی به گونه ام زد ودررا دوباره بست .

و من با خویش سرودم : «من اما از این سلول زنده بیرون خواهم رفت سرفراز»

2009-03-08T03:26:00.000-07:00

پنجره را که باز کردم از تعجب آتش گرفتم.

شکوفه های سیب وگیلاس فرو ریخته بودند ودرخت سپیدارکهن مانند اسکلتی هزاران ساله بی برگ برزمین افتاده بود

واما وحشت آنگاه وجودم را فرا گرفت که حتی یک شکوفه ویک برگ فروریخته رادر حیاط خانه ندیدم . عکسهای توی قاب

میلرزیدند وبزمین می افتادند واشکشان به صورتم می پاشید

آب حوضچه قدیمی لپر میزد وماهیان سرخ به خاک افتاده بودند وکبوتر چاهی ام برروی ایوان نفس نفس میزد

از فرازسرم ابرهای سرگردان راهشان را گم کرده بودند وبا شتابی هراسناک بسویم هجوم می آوردند

ومن درهذیان ثانیه هایی کبود به صلیب کشیده میشدم .

باورم نمی شد آسمان نیمروز ی تاریک شده بود ومن درداربست خاطراتی متروک درشورابه های اشک خویش میسوختم وفریاد کرکننده ام را حتی خودم نمی شنیدم .

در را بازکردم وعریان به سمت ماهیان به خاک افتاده دویدم اما مرده بودند .

از پرچین شکسته به کوچه نگاه کردم عاشقان از کتابهای اسطوره ای شتابان می گریختند وغبارهایی از کهکشاهای خاکسترشده بررویشان میریخت .

وشاید که باورکردنش سخت باشد ساعت شماته ای ام مانند ناقوسها دینگ دانگ به صدا درآمده بود

من سقف خانه ام فرو ریخته وبراده های آهن به جای باران از ابربه سرم می بارید وازخاک آتش برمی خاست

دست به سینه ام گذاشتم قلبم نمی تپید

وآنگاه از فاجعه خبردارشدم .

توبیخبر رفته بودی

2009-02-28T09:29:00.000-08:00

مثل پرنده ای بر تپه های سبز درحوالی دریا نشسته بودم وبه نیزارهای باران خورده نگاه میکردم که ناگهان یاد تو وجودم را فرا گرفت ومن درسرمای اسفندی از گرمای عشق آتش گرفتم

تونبودی اما حضور ت را درهرکران وبیکران حس میکردم و درفضایی عطرآگین درآویشنها وبابونه هایی که احاطه ام کرده بودند درآغوش می کشیدم .

از بیشه های خفته درمه گنجشکانی برفراز سرم می پریدند ومن آرام آرام از پله های خیال سرازیرشدم ومشتی خاک عطرآلودرا بابوسه ای برآسمان پاشیدم وبا زمزمه ای خلوتم را رنگین کردم و به راه افتادم

گاه گاه دنبال پروانه های رنگینی که برروی نرگسهای سفید وزرد پرواز میکردند بشادی می دویدم وازلذتی بی انتها مست می شدم

آفتاب نیمروزاسفندی از پس ابرهای سرگردان بیرمق میدرخشید

ومن سنگینی ثقل جان را درتنم حس میکردم

سیب سرخی با وسوسه های پنهانی درناخودآگاهم مرا به خویش میخواند ومن که معنی خود رادرتو میدیدم ازخویش سراسیمه گریختم ودیدم که سایه هایم از من جدا درراهکوره هایی گمنام می گریزند

درهرانتها به آغاز میرسیدم من اما درجستجوی آغازی بی انتها بودم

***

هنوز به خانه نرسیده بودم که کبوتری را خون آلود درچنگال سیم های خارداری که درکنارگلدسته های مسجد محله قدیمی ام کشیده بودند دیدم . اشک ازدیده ام فروریخت . مضطرب بسویش دویدم وازتیغه ها جدایش کردم ودست نوازشی برپرهایش کشیدم ودرهوا رهایش کردم .

آنگاه به خویش نگریستم اما شگفتا که از من کسی برخاک برجای نمانده بود .

پرنده مرا باخویش برده بود .

2009-02-22T02:39:00.000-08:00

سکوتی غریب در تنهایی شبانگاهی ام میوزید

بادهای سرد از لابلای خاطراتم عبورمیکردند ومن موسیقی زلال آبشاران رادر تمامیتی شنگرف در رگان گرُ گرفته ام می شنیدم .

در حوالی شبنمزاری نرم نرمک صندوقچه دلم را گشودم وبناگاه عطر سکر آور شب بوها افقها را فرا گرفت وجهانی ناپیدا درچشم اندازم شکفت .

من به ناکجا رسیده بودم شهری که درتوفان قصه ها گم گشته بود .

وقتی به خویش آمدم سکوتی ژرف در اطرافم سایه افکنده بود ودر رخوت نمناک علفها ، ثانیه ها از پس پرسه هایی ناپایدار بیتوته کرده بودند .

از شاخه های درهم سپیداری کهن پرستویی جفتش را صدا میزد وابرهای پراکنده برفراز سرم سراسیمه میگذشتند.

صدای شیهه اسبان را از دورهای دور میشنیدم

من برفراز کوههای بانه درمرگبارترین شب زمین ، با سه تن از یارانم به جستجوی خورشید بودم ودر معابری از مین و وگرگهای درکمین عبور میکردم .

بناگاه از پشت صخره ای تیری به کتفم نشست وخونم به چهره ام پاشید وجهان در چشمم رنگ خاکسترگرفت واز بلندای کوه به مغاک دره ها پرتاب شدم ، بیهوش

وماه متبلور درقطرات اشکی نورش را نجیبانه به چهره ام پاشید

***

از پس شبی دراز بناگاه بخویش باز آمدم

الماس خوش تراش صبحی بهاری به گونه ام بوسه میزد

چشمانم را گشودم از یارانم خبری نبود و تنهای تنها بنجوا با کسی که دردلم نهفته بود چیزی گفتم وبراه افتادم

من از دهان مرگ برگشته بودم .

زمزمه هایی از سلول انفرادی (1)

2009-02-13T01:01:00.000-08:00

روزهاست روزها که رنگ گلی را ندیده ام ماههاست که آفتاب را ، دلم مانند تیک تاک ساعتی میزند وثانیه هایم گرُ گرفته اند وتنم از شدت تب آب میشود .

این اتاقک تاریک ، این سلول یک دریک ، این دیوارهای سیمانی ،

خفاشان خون آشام چه خیال میکنند

از من جواهرات سینه ام یعنی نام سرخ یارانم را میخواهند .

چه شبها بر بالای چارپایه ها ، طناب برگردنم انداختند یا برسینه دیوارها بسویم شلیک کردند وبا قهقهه های

خوفناکشان بعد از اعدام مصنوعی با پوتین آهنین دندانهایم را شکستند وبا پیکری خون آلود دوباره به سلولم

پرتاب کردند .

توگویی هرگز طعم عشقی را نچشیدند ودر تمامت زندگانی شان نعش شان را بردوش کشیدند .

بگذاربگذاراین درآهنین رابرمن ببندند دست و پایم را به زنجیر بکشند من اما کهکشانها را باعظمت ستاره گانش

وخورشید وماه را درنهایت زیبایی به سینه ام نفس میکشم واین آن آتشی است مقدس به سینه ام که شیاطین با تمامی زمستانهایشان وهجوم عاصی باد وبارانشان نمی توانند خاموش کنند

درسکنج سلول سیمانی به چشمانم نگاه میکنند وجنگلهای رازقی را درفراخنای شگرفش نمی بینند وپرندگانی که با حنجره های طلایی درآفاقش درآوازند .

چه نیمشبها باتن بی رمق با پیکراستخوانی ام در زوزه های این وحوش به رگبار مشت ولگد از خویش فراموش در اشراق شبگیران سپیداران را عریان در آغوش کشیده ام وبادریاها درسنفونی عشق بیکرانم برفرازبال موجها به پرواز درآمدم

ودر تمثیل عشق اوکه زیبایی تام وتمام است پرگرفتم واز هفتخوان رنج گذشتم

وماه بر سرانگشتان حریری ام به رقص در آمد ورویاهای تاراج گشته ام دوباره درذهن درختان تبرخورده جوانه زد .

من درتمامت تو دررگان تاکستانها بجوش می آمدم وبی آنکه لب به شرابی زده باشم در جهانی بی انتها مست میشدم ورودها وجنگلها با من برقص برمیخاستند وزل میزدم به آینده ای که دردل سنبله های سبز دشتهای سوخته در راه هست .

***

اکنون بی نجوای من شب بوها در خانه ای که هرگز نداشتم ونخواهم داشت چگونه بخواب میروند .

چه کسی برای کبوتران کاسه آب وارزن خواهد ریخت .

چه کسی دست نوازش به گونه های اشک آلود تن فروشان خواهد کشید .

ومادری که کودک پابرهنه اش را درتب فقر میفروشد

و...

2009-01-28T03:25:00.000-08:00

چندیست که آبها تشنه ام میکنند واین سایه ای که در نور کمرنگ فانوس بدنبالم میدود سایه من نیست
درودیوار خانه با من حرف نمی زنند
واین سکوت گرُ گرفته گنجشکان در کنا ر گوشه درخت کاج مرا میکشد . ساعت دیواری ام دق کرده وعقربه هایش مرده است ومن در برهوتی گنگ گام میزنم

نگاه

دیگر درسپیده دمان شبنم های درختچه گیلاسم به آسمان پرنمی کشند
وشاید که باورش سخت باشد اما دیرگاهیست که سپیدارپیر ، سایه اش را از دست داده است
وبرسرم در آسمان بی ابر باران می بارد باران باران

وقتی چلچله ها را سربریدند
آسمان آبی ام کبود شد ودرختان دیگر جوانه ندادند وآفتاب پرکشید ومن ماندم با غرقابی از اشک

ببین

درجاده های مه آلود عابران سنگ قبرشان را بردوش میکشند
برزندگی خاکستر مرگ پاشیدند

***

به من خبرداده بودند که تو از آفاق قصه ها می آیی ودر کولبارت کلوچه و رازقی نهفته است ودر نگاهت فروغ فرخزاد لبخند میزند
تو اما نیامدی واکنون تصاویر توی قاب روی دیوار از من روی برمی گردانند . کبوتران با من حرف نمی زنند
دیگر برایت چای نمی ریزم
درخلوتم با تونجوا نمی کنم
برایت درسایه روشن شبها با لشت وملافه درکنارم نمی گذارم

وبد جور گریه ام میگیرد

نگاه تمام اشعاری که برایت سروده ام پاره پاره در آتش انداخته ام
تونبودی ومن ترا بود می پنداشتم
توریشه هایت در تخیلم بود ومن به عشقی نیاز داشتم که ریشه در خاک داشته باشد

اکنون گرگ ها ی گرسنه از هزارسوی زوزه میکشند وقناریان درقفس تنهایند رازقی ها در سرمای زیرصفر یخ میزنند . از قصه ها کسی نمی آید از جاده های اساطیر
باید که برخیزم باید که کاری کنم

رفتگان نرفته اند

ببین در لبخندشان گندمها جوانه میزنند ودر آشیانه ها کبوتران زاده میشوند ومن تپش نبضشان را درخویش حس میکنم

باید که در راه ادامه یابم

.

2009-01-21T04:07:00.000-08:00

شبگیران دلم را در آب چشمه ساران ، زلال می شستم ومثل کبوترانی سپید ، آرامشی بیکران را درخویش احساس میکردم .

درافق دختران در اولین طلایه آفتاب بر گیسوانشان ، هکتا ر هکتا ر شبنم میکاشتند و آنسوی تر در واحه های عطش ، عاشقانی دریا ها را درمعابر سوخته موج میزدند .

اندک اندک حس کردم که فواصل آسمان وزمین در چشمانم محو، وگستره های رنگی بیرنگ میشوند

ودر اشتیا ق سوزانم نیرویی مرموز در دلم راه باز میکند

و من رویای گمشده ات را در خویش باز می یافتم و درتجلی اش در غیاب خویش به ذات اشیا نفوذ میکردم ونا پیدایی ها را در پیدایی ها میدیدم .

درتلاطم رویاهایم برج وباروهای زمان ومکان در آذرخشی که از چشمانم برمیخاست فرومیریختند

ومن از حدود به بیحدود میرفتم وبیزمانی با هزار آغوش در برم میگرفت .

ومن به مثل عقابی گرفتار ، بی آنکه بال وپری داشته باشم از قفس تن پرواز میکردم

وتپش ریشه ها را از اعماق خاک زمستانی می شنیدم و شکوفه های نشکفته را در آغوش می فشردم .

وآنگاه

بنا گاه در دامنه ای سبز از صدای نی لبک چوپانی به خویش باز آمدم

و سروشی جاودانه را در برهوت سکوت خویش شنیدم

ودیدم دریاها با جواهرات سحر آمیز امواجشان در وجودم آرام آرام موج میزدند

خورشیدی در آسمان جانم میدرخشید وقلب پرندگان درقلبم می تپید ومن مسحور زیبایی ای ناب میشدم

ووقتی به چشمان کسی چشم می بستم دلش را کشف میکردم

واز هر سوکه میرفتم به بی سویی میرسیدم

من دیگر "من " نبودم

وبی آنکه خود بدانم عاشق شده بودم .

2009-01-10T01:27:00.000-08:00

در زیر آسمانی پریده رنگ وآفاقی تاریک ، درعرقریزان روح خویش ، ترا تا سپیده ی سحر مبهوت در خویش گام میزدم و جاده های بی پایان درمن ویا که من درآنها امتداد می یافتم .

با اولین طلایه آفتاب صبحگاهی ، از روزنه ای گنگ به کوچ مرغابیان وحشی چشم بستم وبی آنکه خود بخواهم پروبال برگرفتم و گرمای خورشید را دردلم با لذتی شنگرف حس کردم وتا که ازشهود خویش باز آمدم از ستیغ پرواز سقوط کردم و درکریوه های اندوه فرو افتادم .

... وباز من ماندم و اسراری از کائنات چشمان تو

وبهمن های سهمگین که از ستیغ کوهساران تخیلم سقوط میکردند

ومن در آوار بیکسی دست وپا میزدم ودر کوهه های برف آتش میگرفتم

درکوچه های سرد صدای طبل ونقاره می آمد واز سایه های تب گرفته شمعدانی های مرده بر پله های ایوان چوبی

سکوتی دیوانه وار از پس آنهمه هیاهو کرم میکرد .

شتابناک از طاقچه ی غبار آلود کتاب "بوف کور" را دردست گرفتم وتا به عکس صادق هدایت چشم بر بستم تمام واژه ها ی کتاب رخت بربستند و صفحه های سفید رو به سیاهی گراییدند .

من آخرین تیرترکشم نام توبود

خودرا بتمامی در واژه ای( که نام توبود )خلاصه کردم ومانند آخرین آواز قو فریادت برکشیدم

آنگاه برکوه ودره های سبز پژواک صدایم پیچید .

وبناگاه در بهتی شگفت ، درجرقه چشمانم آ ذرخشان مکثی کردند وزمین از حرکت خویش دقایقی باز ایستاد ومن درثقل خاک ، درلهیب تمنایی آتشین دستانم را برآسمان بازکردم

و ترا دیدم که دررویاهای اشک آلودم آغوش بر گشوده ای

ومن خود را در آبی ها چنان چون بوسه ای بی پایان پرتا ب کردم

2008-12-21T02:53:00.000-08:00

بارانی از شبنم ، در نجوای سینه سرخان حواشی جنگل می بارید

و من درآفاق چشمانت به دنیاهای ناشناخته پرواز میکردم وجان را درزیر بارانی از آفتاب می شستم .

ناگاه از همهمه شاخه یاسی که در زوزه های با د سراسیمه تن به پنجره ام می سایید به خویش باز آمدم .

پنجره را تا گشودم گله های وحشی غم شتابان با سم هایی که از آنها جرقه بر می جهید به معابردلم هجوم کردند .

وسکوتم را به غارت بردند .

گلهای رو ی طاقچه در دود هایی که از چشمانم تنوره میکشید پرپرمی شدند

وعکس تو ، در قاب نقره ای نفس نفس میزد .

درختان یخ زده ، از پشت پنجره ،مغموم ، نگاهم میکردند ومن دربهت سنگی لحظه های جنون آمیز ، درهذیانی دهشتنا ک ، سرمایی نابهنگام را درخویش احساس میکردم

ومرگ با دندانهای سیا هش درچشمانم می خندید .

درودیوارهای خانه میلرزیدند وپرندگان ا ز متن قالی قدیمی پردرآورده وخود را به پنجره های بسته میکوبیدند وخونشان به چشمانم می پاشید .

من با زمزمه ای گنگ وتبدار وقطرات اشکی به گونه ام ترا به بوسه ای بدرود میگفتم

وزمین درزیر پایم میلرزید

بناگهان صدایی در خفایای وجودم درخشید ومن از پشت سالهای گمشده ، ترا دیدم که بسویم میدویدی ومن آغوش بسویت گشودم و عطرت را در دلم آتشی برافروختم ودرچشمانم معجزه ای شکفت .

***

ارابه ران مرگ باغریوی تلخ تازیانه ها را برآسمان چرخاند وبر گرده های نحیف اسبان فرود آورد ودرافقهای تاریک دود اندود محوگشت .

ومن دوباره به زندگی برگشتم .

توسالهاست وشاید که قرنهاست که رفته ای

ورد پرهایت برهیج آسمانی پیدا نیست

ومن از خویش درسایه روشن خلوتم ، باز میپرسم :

آیا تورفته ای ؟

وکسی درخفایای دلم بانگ برمیزند :"چگونه کسی که مرگ را به زانودرآورده است می میرد "

از دور صدای امواج را میشنوم چشمانم را برهم می نهم وتا که به تومی اندیشم دریایی مرا با خویش میبرد .

2008-12-15T12:35:00.000-08:00

زن بعد از اینکه زیباترین لباسش را بتن کرد برای آموزش قرآن اینبار به تنهایی نزد آخوند یونسی رئیس اداره فرهنگ وارشاد استان حرکت کرد .

وقتی درزنگ را بصدا درآورد حاجی یونسی بی عبا وعمامه درحالی که استغفرالله میگفت در را بازکرد .

از دورهای دور شفق کمی سرختر جلوه میکرد

وماه درپشت پنجره چشمانم به تماشا ایستاده بود

حاجی زنش را برای زیارت عتبات عالیه فرستاده بود و درحالی که با یک دست به سبیلش ورمیرفت گفت : "بهَ به َ لیلا خانم شما از دخترتان هم جوانتر به نظر میرسید "

همان دختری که برای دروس فقهی به نزد ش می آمد وبعداز بچه دارشدن از ترس آبرویش خود رابه آتش کشید ومرد .

زن کم کم روسری را از سرش برداشت وحاجی قند دردلش آب شد وچایی ازدستش افتاد وسپس هردوشروع به خندیدن کردند .

من اما دریایی از اشک را در پشت خنده های لیلا

از کنارگوشه های دلش میدید م

دلی که از داغ جگرگوشه اش آتش گرفته بود

حاجی دستی برموهای لیلا کشید و لیلا با طنازی کمی خود راعقب کشید وگفت :" چرا اینقدرعجله بزار اول بغل منقل یه چیزی دود کنیم بعدا وقت زیاده "

شهوت از چهره حاجی مثل غولی تنوره میکشید ونمی توانست خود را کنترل کند به مثل حیوانی وحشی زن را دربغل گرفت وگونه اش را پشت سرهم بوسید .

در پس پرده اما کسی اسب حادثه را زین و یراق می بست

وقاصدکان خبری را در شاخه های درهم درختان پچپچه میکردند

لیلا"مادر زخم خورده " به یاد دختر 14 ساله اش می افتاد که درچنگ این گراز افتاده بود . انگار که بوی گوشت سوخته اش در فضای خانه به مشام میرسید وپژواک فرزندش درضمیرناخودآگاهش طنین می افکند .

درحالی که با انگشتش لب حاجی را لمس میکرد خودش را درآغوشش انداخت ودرگوشش گفت " حاجی حاجی من بی تزریق مواد صفا نمی کنم" .

حاجی نیم نگاهی به لیلا انداخت وسپس گفت " فقط عجله کن من طاقت ندارم " لیلا سپس دوسرنگ از کیف دستی اش درآورد ویکی به خود ودیگری را در حالی که حاجی ابتدا امتناع میکرد بعداز ماچ وبوسه ها ی بسیارتزریق کرد .

درهمین هنگام زنگ در به صدا آمد وحاجی دست پاچه شد ودرحالی که کمی رنگ پریده بنظرمیرسید به لیلا گفت چادرت رابه سرت بینداز وشروع به نمازخواندن کن .

زن حاجی دوروز زودتر از قرارموعد از سفربرگشته بود ووقتی زنی بامقنعه را درحال نماز دید رفت چایی ای برای اودم کند درهمین حال لیلا از سرنماز سرش راروبه حاجی کردو گفت:" سرنگی را که بتوتزریق کردم آلوده به ویروس ایدز بود" .

حاجی ناگاه قلبش گرفت وبه حالت سکته افتاد ولیلا بی خداحافظی رفته بود .

ومن درزیر باران ِ آفتاب دلم را درنیمه های شب می شستم

وخوشه ها یی از عطرش را باترانه ای برلب در زنبیلم می گذاشتم

2008-12-10T03:27:00.000-08:00

برفراز صخره ای سترگ ،درسواحلی متروک نشسته بودم وعاشقانه به سکوتی مرموز گوش فرامیدادم

با دستانم مه را از فراخنای خیالم پس میزدم واز خنکای بادی که از لابلای خیزرانهای وحشی میوزید

مست میشدم .

عابران ناشناس از دورهایی نزدیک یا نزدیکی هایی دور به دریا چشم میدوختند

من اما به تو دربرزخی میان بود ونبود

تکه ای ازشفق دربرکه خیالم افتاده بود ومن شتابناک درتلاش تا با دستان آبی ام بربایمش

خوب نمی دانم که دریا درمن یا من دردریا موج میزدم

بناگاه رعدوبرقی درخشید وامواج خشماگین خانه های شنی را که کودکان بر ساحل ساخته بودند فروپاشید وکسی در گردابهای هول به شرابه های باران فریادی برآورد وعابران به کوچه های متروکه ای درخویش فرار کردند

ومن درثقل وجود م لرزیدم وسراسیمه جامه ام را برکندم

اماکسی درژرفایم بانگ برآورد که جامه تن را نه که شولای جان را

زندگی توگویی درانجمادی هزارساله میسوخت ومن دربهت سنگی سکوت خویش درفرارعابران از صاعقه های پی درپی بی قایق وپارو دل به توفان زدم

شب باقوافلی ازتاریکی رنگ عدم بر وجود میزد وزنی ژولیده با پای برهنه وفانوسی دردست مرد قایقرانش را صدا میزد

ومن درظلمتی محض شعاعی از نور را دراعماقم احساس کردم ودرغرقابه های هول به جستجوی خورشید همیشه ام برآمدم وفریاد برکشیدم

وآذرخشان جرقه زدندورایحه عشق آفاق درآفاق را از بوسه های خویش درآکند

وچوپانی در زیرسایه هایی ازنوربرنی لبکش دمید

باران ایستاد ودریا امواج عاصی اش را درکام فرو کشید وآویشن های باران خورده درتپه های دور بامدادی چشم بازکردند .

ازمن کسی برجای نمانده بود نه پیراهنی ، نه صدایی ، نه ردپایی

ودرفراسوی سواحل سبز اما یکی چون من وشاید که سایه ام برفراز صخره ای نشسته بود

ورهگذران درزیرآفتاب سحرگاهی به دریا چشم میدوختند من اما به تو

ودوباره آذرخش بیشه خشک آسمان را به آتش کشید

وسرمای استخوانسوزی تنوره کشید

من اما از حقیقتی سوزان درخویش احساس گرمایی دلپذیرمیکردم

ودرامواج آسمانکوب شولای جان تهی

به یاد محمد وماریا *

2008-12-05T03:34:00.000-08:00

در نیمه های شب زندانبان از سنگفرشهای تاریک شهر بسوی خانه میرفت . صدای جغدهای شوم از هر سوی بگوش میرسید واو به هر طرف که نگاه میکرد جغدی نمی دید . کم کم ترس برش داشت وشروع به خواندن آیه الکرسی و چرخاندن تسبیح شاه مقصود ش کرد .

از سایه های درختان میترسید . از عابران ناشناس میترسید . ازستاره گان آسمان میترسید . وحتی ازخویش

وزندگی باهزارزبان آغاز به سخن کرد وماه درسلولهای تاریک درقلب زندانیان درخشید .

درست روبروی چراغ برق دختر سیزده ساله ای را با لبخند اما قطرات اشکی به گونه اش دید .

دختری که اورادر 16 آذر سال شصت تجاوز کرده بود وبعد از کشیدن خونش اعدام کرد ه بود .

نزدیک بود ازترس سکته کند . قدمهایش راتندتر کرد و وقتی به خانه رسید دست به جیبش برد تا کلید دررا بردارد اما کلیدش نبود .هزارفکروخیال بسرش زد بالاخره از دیواری که باخرده های شیشه پوشیده شده بود بالا رفت ودرحال پایین آمدن دستش به شیشه خورد وخون شتک زد .

درپاشویه حوض شروع به شستن دستش کرد اما هرچه می شست خون بند نمی آمد از پله های چوبی بالا رفت وقاب عکس خمینی رابه شدت بزمین کوبید وتکه تکه کرد .

وکبوترانی با شاخه های زیتونی خون آلود به منقا ر بپرواز درآمدند .

چندسال قبل زنش گویی از خانه گریخته بود اما همسایه ها میگفتند که اورا زنده زنده درلابلای دیوارخانه اش دفن کرده است .

د رنورکمرنگ شمعی که پت پت میکرد پچ پچ رمزآلوده اجنه را میشنید

و ناگا ه خشکش زد و دختر سیزده ساله را درسکنج اتاق دید که مادرش را برای یافتن عروسکش به کمک فرا میخواند .

دردوگوشش پنبه ای فروکرده بود تا صدایی نشنود وملافه سفید را برسرش کشید اما جغدها دوباره دالانهای ذهنش را بمباران کردند واو مستاصل مانندمجانین لگام گسیخته در ظلمت مرگبار شب قهقهه سرداد وهمسایه ها به زمزمه باخویش چیزی گفتند .

ومن با فانوسی دردست درکوچه پسکوچه های تاریک وجودش بحرکت در آمدم اما ردپایی از وجدان نیافتم .

خواب به چشمش نمی آمد سالهای سال بود که تاریکخانه های دلش را اشباح بتصرف خویش درآورده بودند .

ناگاه با دیدن طناب اعدامی برسقف خانه ، زمین در زیرپایش لرزید .

چاقوی ضامن دارش رابرداشت وشروع به بریدن طناب کرد اماهر طنابی راکه میبرید طناب دیگری از جایش سبز میشد ودختر سیزده ساله بالبخند اما قطرات اشک برگونه اش د ر کنار پنجره به چشمانش زل زده بود

ودوباره خون از دستانش سرازیرمیشد واوهرچه می شست خون بند نمی آمد

آفتاب سرزده بود دوباره لباسش را پوشید وبسوی زندان براه افتاد وهزاران دختر سیزده ساله درتعقیب اوبراه افتادند

ومن به پرنده ای که به سرشاخه تخیلم نشسته بود نگاه میکردم

ودردشتهای سپیده آب درپای گلهای سرخ شعر خویش می پاشیدم

ماریا ومحمد پیچگاه دوخواهروبرادر میلیشیای همسایه من درشهربابلسر بودند
که در سال 1360 درنوجوانی اعدام گشتند .

2008-11-29T00:57:00.000-08:00

زن در حالی که اشک ازگونه اش سرازیر میشد ازصندوقچه قدیمی گوشواره طلایی را که تنها یادگارمادرش بود بیرون کشید و درآغوشش فشرد .

کودکش چند روزبشدت تب داشت واو پولی نداشت تا که اورابه دکتر ببرد. چادرسیاهش را بسرش انداخت وبراه افتاد

من ازدوردوان دوان خودم را بکوچه های خیالش رساند م

صاحبخانه نیمی از اثاثیه منزلش را به خیابان ریخته بود و چند روزی به او مهلت داده بود . شوهرش مجروح جنگی بود که دوپایش را از دست داده بود وبیست سال مسن تر از اوبود واو بعلت مرگ پدرومادرش اجباری زنش شده بود .

باران میبارید واو خیال میکرد که تگرگ میزند تگرگ ... نه تنها برسرش که در دلش

دسته دسته کلاغان پیر بر سر درخت گردویی فرسوده نشسته بودند واو نگاهی به آنها انداخت وگوشواره ها را تنگ در آغوشش فشرد .

...زندگی نفس نفس میزد بادبادکی دختر خردسالش را با خود به آسمان برده بود دختری که حاصل هماغوشی او با امام جمعه شهر بود که اورا به عقد جانباز درآورده بود وخدا خوب میدانست...!؟

ومن گلهای خاطراتی را که در بغل میفشردم بزمین ریخت وبادی دهشتنا ک آنها را به تاراج برد

در راه وقتی به کنارچاهی که نابینایی شبی امام زمان را دیده بودوبدل به مسجدی مقدس گشته بود ایستاد واز آوردن دکتر پشیمان گشت . کفش پاره پوره اش را درآورد وداخل مسجد شد ودر جوارچاه آیاتی از قرآن را زمزمه کردوگوشواره را درصندوقی که دربغل چاه نصب شده بود انداخت . آنطرفترشیخکی که درحال سجود بود سرش رابرگرداند و بایک چشم نیم نگاهی به گوشواره طلا انداخت ولبخندی زد .

وقتی به خانه برگشت دخترمعصومش مرده بود وامام زمان ...؟بدادش نرسیده بود وشیخک که کلیددارصندوق صدقه بود گوشواره طلا را ربوده بود .

باران میبارید ومن درپشت ستونی از سایه هایی گنگ پنهان گشتم

پنجره را بستم اما با تگرگی که در دلم میبارید چه ...

2008-11-24T00:44:00.000-08:00

صدای سم اسبها وچکاچاک شمشیرها را که شنیدم با عجله بسوی دردویدم ودیدم سوارانی با چهره های سوخته ورداهایی تاریک عربده سرمیدهند.

فریاد تازیها تازیها بگوش میرسید . یکی از آنها دختر ده ساله ای را با عروسکش ربوده بود ودرحالی که پیراهن زربفتش را میدرید نعره میزد :جمیل جمیل

ومن دربیداری انگارکه خواب میدیدم

زنان را دسته دسته به زنجیرمیکشیدند وگردنبندها والنگوها وگوشواره های طلایشان رابتاراج میبردندوپیش کودکان وریش سفیدان تجاوزشان میکردند وزیباترینشان رابرای خلیفه بزرگ دستچین میکردند .

وجهان به قطره بارانی تبدیل گشته بود وبه گونه ایرانم نشسته بود

حتی به سگ وگربه ها هم رحم نمی کردند . دست وپای سرداران سربدار را درجهت معکوس میبریدند وبرروی هیمه ها پرتاب میکردند وبا قهقهه های مستانه به آتش میکشیدند واین فرمان کتا ب مقدس شان بود .

کسی آنان را دعوت نکرده بود .

میگفتند که از جانب خدا آمدند تا اجنبی ها را به اسلام بخوانند

واز شمشیرهایشان خون بیگناهان میریخت

وبانگ الله واکبر بر طاق آسمان بگوش رسید .

ونقاشی ها را با خون نقاشان به آتش کشیدند سنتورها راشکستند .کتابهارا سوختند ونه تنها برسر دختران که بر سرتاسر این خاک چادری سیاه برکشیدند

کسی آنان را به ایرانمان دعوت نکرده بود

ومابرایشان مقبره ساختیم وهنوزکه هنوزاست برسنگ مزارشان اشک می ریزیم .

2008-11-20T00:48:00.000-08:00

وزندگی دلش گرفت

ومن خشماگین درجاده های خیس برهنه میدویدم وغریو میکشیدم .

وآسمان با سمضربه های صاعقه هایش شیهه میکشید ونهرهایی از اشک به کوچه ها سرریز میشدند .

ومن به خدایشان شک کردم .

وبادها در شاخه های درهم به زمزمه با برگان نشستند .

قهقهه هایشان بوی خون میداد . مناره های اذان شان بوی خون میداد قرآن شان بوی خون میداد

وزیباترین دختران آریایی روسری از سر بر میگرفتند ونفرینشان میکردند

وارابه های خون با چرخهای تیغدار بر پیکرهایشان میگذشت وسینه ریز شعر من بزمین میریخت وقصرهای گلپوش رویاهایم در آتشها می سوختند .

ومردم از شر خدا به شیاطین پناه می بردند

من در دشتهای سوخته بناگهان به ژرفای خویش دست بردم واز سینه ام قلبم را درمشت برگرفتم وبه کوچه سرازیرشدم وازهزارتوی شب کرکسها برمن هجوم آوردند ومن با خورشیدی درگلوغریوبرکشیدم

وپرندگانی با بالهای درزنجیر درسلولهای اوین بامن غریوبرکشیدند

وآسمان در عقیق سرخ فریاد من درخشید وگیتارهای شکسته برقص در آمدند:

ایران خانه شریران نخواهد شد نه هرگز نخواهد شد

2008-11-15T22:10:00.000-08:00

آبی ، مثل آسمان زلال سحرگاهی که با لبان خورشید به گونه دریا بوسه میزند وعطر دوستت دارم را بر آفاق می پراکند .

مثل بازی برگ وباد درحوالی ساعت پنج ونیم صبح در کوهپایه های شمالی وقتی کوهها را برقص می آورند .

وگنجشکان بازیگوشی که خواب دره ها را با جیک جیکشان شادمانه به سخره میگیرند .

مثل شعر زلال فروغ که درنامه هایم با برگی از گل سرخ در لابلای کتابت پنهانی می گذاشتم ونگاه دزدانه ام از پس

پنجره نیمه باز، وقتی که نامه ام را به آغوش می فشردی وبرق شادمانه عشق بر گونه های گلگونت

مثل همه چیز وهیج چیز

وبارانی که روزها

وبارانی که ماهها

واین بارانی که سالهای سال نه تنها برسرم که بردلم میبارد نتوانسته است که قاب پنجره های یاد تورا درمن بشکند.

تودرمنی ومن درتو

درختان سبز از پس سالها بخاک می افتند . دریا ها میخشکند . پرنده ها با بالهای بلندشان از فراز آسمان سقوط می کنند

اما ما درعشق ادامه مییابیم .

عشق گذشته نیست عشق آینده نیست .

عشق را زمانی هرگز نبوده است چرا که عقربه های ساعت عشق شکسته است . چرا که ...

2008-11-14T00:51:00.000-08:00

برفراز کوههای برفپوش بادهای سرد عبوسانه میوزیدند وقطره قطره خون ازتنم به برفها می چکید

وشب با سایه هایی از خاکستر از راه میرسید وگرگها زوزه کشان رد پایم را بو میکشیدند

وآسمان بی ستاره ترین آسمان جهان بود

حس میکردم درانجماد سکوت دیگر گلی برخاک نمانده است وتنها باغی در دلم بر جای مانده است

با رایحه ای گیج وگنگ ، که دیوانه وار به نگهبانی زندگی برخاسته است

ومن در توفانی ترین روز جهان با پیکری مجروح به پیش میرفتم وعشقت را زمزمه میکردم

واز آفتابی ناپیدا درنیمه های شب به بارش برفها گرم میشدم ومستانه در دلم به آغوشت میکشیدم .